23.07.2012

Skromne i ładne...

Komplety i kompleciki letniego stroju
      By kobieta wyglądała elegancko, musi wszystkie szczególiki swojej garderoby skompletować.
      Trudno jest wprost wyliczyć nieskończoną ilość możliwości, które się mogą złożyć na komplet. 
      Przedewszystkiem kostjum, dalej: spódnica i kapelusz, płaszczyk i kapelusz i szalik, względnie kokarda; rękawiczki lub tylko sztylpy rękawiczek sharmonizowane z torbą i szalem; kapelusz, torba, rękawiczki, pasek i obuwie; podszewka okrycia skompletowana z sukienką – przy kostiumie – podszewka żakietu z bluzką, i tak do nieskończoności.


B24579
Śliczna bluzeczka dla podlotka z jedwabiu do prania w kratkę.
B1991
Żakiecik marynarski z jasno-granatowego sukna z metalowemi guzikami włożony na sportową sukienkę tworzy ładną calość.
B21668
Oryginalna bluzka z jasnego, matowego jedwabiu, przybrana plisami z jedwabiu ciemniejszego w dwóch odcieniach.


      Jeżeli chodzi o kostiumy wiosenne, tegoroczne modele same przez się mało różnią się od zeszłorocznych. Chyba przybraniem i szczególikami. Naogół nieczęsto będzie się oglądalo w tym roku stroje pozbawione żabotów, kokard i krawatów.
      Linja sylwetki pozostaje naogół ta sama, co i zeszłej wiosny i lata. Długa smukła i gładka u dołu, skloszowana spódnica przy wysoko zapiętej z przodu gorze.
      Paski o bowiązują albo bardzo szerokie na 15 – 20 cm, albo zupełnie wąskie na 3 cm. Tego rodzaju  kontrasty spotykamy najczęściej: nosi się albo obfite klapy, kołnierze i wyłogi u płaszczy, albo okrycia zupełnie ich pozbawione.
      Uzupełnieniem takiego kompletu są bluzki, które bywają fantazyjne, niekiedy o kroju sportowym, sporządzane z lekkiej gabardyny, z tafty w kraty, przeważnie z krótkiemi rękawkami. Modne są również bluzki z bufkami u ramion.


Elegancka pani nosi...
      ... na wyścigi, herbatki, przed południem do cukierni, komplet z wzorzystej crepe; suknia bardzo prosta i długi, lużny sięgający kolan żakiet, bez kołnierza o szerokich rękawach.
      ... wieczorem, zarzucone na suknie balowe, peleryny dowolnego fasonu i długości, z ciężkiej crepe opadające aż do ziemi, z rodzajem "kapiszonu" – kaptura na plecach, z muselinu suto marszczonego lub tafty, krótkie i faliste.
      ... żywe kwiaty, otaczające wycięcie sukni balowej lub dekolt i przypięte do wieczorowej torebki.
      ... do sportowych kostiumów kurtkę, niezapiętą, niedbale zarzuconą na ramionach.

22.07.2012

Humor (1)

Niesprawiedliwość
– Czemu tak beczysz, Stefku?
– Nauczyciel mię zbił za to, że nie mogłem znaleźć na mapie Ameryki. A przecież Kolumb też jej szukał kilka miesięcy i ciągle jeszcze go wszyscy chwalą...


O kobietach i mężczyznach

Mężczyźni chcą być zawsze pierwszą miłością kobiety. W tem też leży ich niezaradność. Kobiety w tych sprawach mają instynkt subtelniejszy: chcą być one raczej ostatnią namiętnością mężczyzny.
Oskar Wilde

Moja Przyjaciółka, Nr 1, 10 stycznia 1934

Kapelusze lata 30.

Kapelusze wiosenne
      Najważniejszą zasadą kapeluszy wiosennych jest to, że zajmują one zawsze pół głowy. Lecz którą połowę? Przód czy skroń? Oto pytanie zadają sobie wszystkie kobiety.




      Kapelusze odsłaniające lekko czoło, pokazujące aż do połowy głowy włosy, weszły w modę już wkońcu zimy i dotąd jeszcze noszone są przez eleganckie kobiety. To "robi młodo" i jest dobrym kontrastem dla sukien pod szyję. Jednym słowem kapelusz taki łagodzi surowość ciemnej sukni i to jest sekret jego powodzenia.



      Mały kapelusik bardzo nasunięty na oczy, bardzo wysoko podniesiony z tyłu głowy jest właściwie nadal modny. Tego rodzaju fason jest bardzo odpowiedni dla głębokich dekoltów, do riusz, żabotów i tych wszystkich ładnych szczególików kobiecego ubrania w demi-saison; wygląda on trochę "sucho", gdy towarzyszy sukni o gładkim staniku.


      Tyle o fasonach. A teraz słów kilka o tem z czego wiosenne kapelusze należy zrobić. Wielkiem powodzeniem cieszy się cienka pika, tak w tonach pastelowych, jak i w odcieniach ciemnych. Lekka słomka świecąca doskonale nadaje się na "kantonierki": marszczona słoma i wstążki z gros grain, są odpowiednie do zrobienia kapeluszy – "aureoli". Papierowa panam jest zawsze bardzo używana. W tym roku noszone też będą kapelusze ze zwykłej słomy. Nakoniec, wszystkie gatunki materiałów wełnianych, jedwabnych i lnianych, wypikowane, przeszywane i drapowane na główce. Wstążki o różnokolorowych nitkach mogą posłużyć na zrobienie kapeluszy demi-saison.



      Tworząc przybrania do kapeluszy możemy polegać tylko na własnym guście: moda wiosenna nie podyktowała specjalnych przepisów. Przybrania te robimy ze wstążek, pączków, piórek oraz aksamitek.


      Woalka nie ochrania już włosów: jest tylko traktowana jako motyw dekoracyjny, rzadko już spotykany.


Moja Przyjaciółka, Nr 6, 25 marzec 1934



21.07.2012

Metro Warszawskie przed wojną

Metro w warszawie zaczęto budować już... ho, ho! I jeszcze trochę temu. 


W latach 20. transport publiczny opierał się na rozbudowanej sieci tramwajowej (Al. Ujazdowskie, Nowowiejska, Królewska, ulice późniejszego Getta). Tak popularne dzisiaj dzielnice "sypialniane" na obrzeżach miasta praktycznie nie istniały. Zaludnienie miasta było ogromne. Potrzeby komunikacyjne zatem również. Tramwaje jeździły z ogromną częstotliwością, czasem całkowicie blokując ruch. 22.09.1925 Zarząd Tramwajów Miejskich przyjął uchwałę dotyczącą przygotowania projektu budowy kolei podziemnej. 




Ulica Solec. Przez łuk mostu kolejowego widać most Poniatowskiego. Nr tablicy 106, linii Z (tzw. Zośka). Przełom lat 20. i 30. Dzień świąteczny, o czym świadczy pusty wagon, ludzie spacerujący po chodniku i puste ulice.
Fot. Archiwum Państwowe m. st. Warszawy.




Otwarcie nowej linii tranwajowej "W" do Wilanowa. 15 maja 1935, pętla w Wilanowie. Wagon typu "C", nr tablicy 253 i ostatni przedwojenny dyrektor przedsiębiorstwa komunikacyjnego Michał Butkiewicz.
Fot. Archiwum Dokumentacji Mechanicznej




Korek tramwajowy. Skrzyżowanie ulicy Marszałkowskiej z Al. Jerozolimskimi, 9 listopada 1937. Duży budynek to wież zegarowa rozebranego dworca kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Z lewej budynki Marszałkowska 99 i 101.
Fot. Archiwum Dokumentacji Mechanicznej






Dwa lata później plany były już zatwierdzone i rozpoczęto pierwsze odwierty. Niestety Wielki Kryzys lat 30. wpłynął na podjęcie decyzji o wstrzymaniu prac. Kilka lat później, w 1938 roku, Stefan Starzyński stworzył Biuro Studiów Kolei Podziemnej. Biuro zaktualizowało plany i po raz drugi rozpoczęła się budowa. Jednak i tym razem niefortunnie. W 1939 roku rozpoczęła się Druga Wojna Światowa i budowa stanęła. 

Zaraz po wojnie pojawił się pomysł powrotu do budowy metra, prace rozpoczęto na początku lat 50. od strony Pragi. Po raz kolejny zostały przerwane w 1957 roku. Od połowy lat 70. trwały prace projektowe nad metrem, a w 1982 Rada Ministrów podjęła uchwałę o budowie pierwszej linii.W 1983 rozpoczęto wiercenie tunelu na Ursynowie. Tę datę oficjalnie przyjmuje się za moment rozpoczęcia budowy.





Niedawno Centralne Archiwum Wojskowe udostępniło plan linii warszawskiego metra z lat 1938. Projekt przewidywał 5 linii: dwie główne (A i B), dwie pomocnicze i jedna obwodowa (tutaj znajduje się link do mapy w dużej rozdzielczości).



Najdalej na północ tory miały docierać do Wawrzyszewa (ówczesnej wsi),  na południu zaś - folwarku Służew i nowego toru wyścigów konnych. 
Miała być to kombinacja linii podziemnych (zwłaszcza w centrum) i naziemnych. W dalszej 
kolejności planowano doprowadzenie kolei na lotnisko pasażerskie planowane na Gocławku.


Metro miało liczyć w sumie 46 km, z tego 31 w tunelu.

Linia A:
Ul. Puławska (okolice pl. Unii Lubekskiej) – Marszałkowska – Plac Zbawiciela – Dworzec Główny – plac Napoleona (obecnie Powstańców Warszawy) – plac Piłsudskiego – Bielańska – Nalewki – plac Muranowski – plac Wilsona.

Linia B:
Dworzec Wschodni – Karowa – plac Piłsudskiego (przesiadka do linii A) – „oś Saska” – Chłodan – Wolska – skrzyżowanie Wolskiej i Płockiej.

Linia trzecia:
Plac Na Rozdrożu (połączenie z linią obwodową) – aleje Ujazdowskie – Nowy Świat – Krakowskie Przedmieście – Karowa (przesiadka na linię B) – planowana trasa Północ-Południe (obecnie Jana Pawła II)

Linia czwarta:
Plac Na Rozdrożu – Chmielna – Towarowa (połączenie z linią obwodową).


Linia obwodowa:
Plac Na Rozdrożu – al. Stanów Zjednoczonych – Kamionek – Dworzec Wschodni – Szmulowizna – Nowa Praga – plac Muranowski – Okopowa -Towarowa – Grójecka – Ochota – Pole Mokotowskie – plac Unii Lubelskiej – Szucha – plac Na Rozdrożu.


Metro miało przypominać znany z Berlina (i innych niemieckich miast) system U- i S-Bahnów, prowadzonych zarówno pod ziemią, jak i nad nią.

20.07.2012

Sukienki, kapelusze i inne takie...

Kapelusze w latach 20 to nieodzowna część damskiego stroju. Mimo, że pokazanie się na ulice bez niego nie budziło już sensancji i zgorszenia, to jednak ciągle był w powszechnym użyciu. W przeciwieństwie jednak do kapeluszy z poprzednich dekad był niewielki, wygodny i niezwykle twarzowy. Kształt dostosowany był do nowego typu fryzur: na chłopczycę. Miał przypominać hełm.

Większość kapeluszy była mała z niewielkim rondem, często podwiniętym do góry. Główka okrągła, przylegająca do głowy z dodatkiem ozdób w postaci kokard, klamer, kwiatów lub fantazyjnie powywijanych wstążek dodawana była w sposób asymetryczny, z boku. Cały kapelusz głęboko nachodził na oczy, mimo wywimiętego ronda. Tajemniczość w tamtym okresie była w cenie!




Styl "chłopczycy" przenikał cała modę. Krótkie włosy, małe kapelusze wzorowane na hełmie lub meloniku, sukienki ukrywające talię i biust. W gruncie rzeczy taka moda była niezwykle wygodna. Kobiety stawały się niezależne, pracowały zawodowo, uprawiały sport, prowadziły samochód, a nawet samolot. Nic co męskie nie było im obce. A jednak, kiedy patrzymy na ich stroje z perspektywy czasu wydają się niezwykle kobiece i eleganckie. 
Zwiewne sukienki i spódnice, intensywne kolory, inspiracje wschodem, małe torebki i niewysokie obcasiki. W porównaniu z wszechobecnymi teraz jeansami, t-shirtami i sportowym obuwiem noszonym na każdą okazję, tamte stroje wzbudzają sentyment i rozczulenie. 

A może by tak wrócić do tamtych czasów? Może nie dosłownie. Ale potaktować je jako inspirację i natchnienie. Wy róbcie, jak chcecie. Ja będę próbowała :)


Louise Brooks

Ur. jako Mary Louise Brooks 14 listopada 1906 w Cherryvale, Kansas, zm. 8 sierpnia 1985 w Rochester) – amerykańska tancerka, modelka i aktorka. 
Pamiętana jest zwłaszcza z głównych ról w trzech filmach, w tym dwóch w reżyserii G. W. Pabsta: Puszka Pandory (1929), Dziennik upadłej dziewczyny (1929) i Prix de Beauté (1930) . Łącznie zagrała w siedemnastu filmach. Opublikowała wspomnienia, Lulu in Hollywood.




Od dziecka występowała jako tancerka. Na wielkim ekranie zadebiutowała w 1925 roku w niewielkiej rólce w filmie "The Streets of Forgotten Men". Ze względu na to, że kolejne role nie przynosiły jej satysfakcji (a także wprowadzania filmu dźwiękowego) Brooks zdecydowała się, w 1928, roku opuścić Hollywood i wyjechała do Europy Z powrotem do grania namówił ją niemiecki reżyser G.W. Pabst, który zaproponował jej rolę w swoim nowym filmie - "Lulu" (1928), a także w późniejszym - "Dusze bez steru". Oba filmy opierały się na świetnym aktorstwie Brooks i dowodziły, że również filmy nieme mogą oddziaływać w sposób erotyczny (w niektórych krajach mogły być wyświetlane tylko w wersjach złagodzonych). Po tym sukcesie, Louise postanowiła wrócić do Hollywood, gdzie przyjęto ją bardzo chłodno. Zagrała w kiepskim westernie "Empty Saddles" (1936), w innym filmie jej sceny wycięto. Jej ostatnim obrazem był "Overland Stage Raiders" (1938), w którym zagrała u boku Johna Wayne'a. Wyjechała następnie do Nowego Yorku, gdzie krótko pracowała w nocnych klubach. W latach 50. Zainteresowała się teorią filmu, co zaowocowało kilkoma książkami na ten temat, a także autobiografią - "Lulu w Hollywood" (wydana w 1982 roku). Była zamężna dwa razy. Stała się głównie znana ze względu na jej fryzurę, którą kopiowały wówczas tysiące kobiet. Mierzyła 157 cm wzrostu. Zmarła na atak serca.


Źródło: Filmweb
Filmy nieme
1925   The Street of Forgotten Men
1926   Amerykańska Wenus (The American Venus)
1926   A Social Celebrity
1926   It's the Old Army Game
1926   The Show Off
1926   Love 'Em and Leave 'Em
1926   Just Another Blonde
1927   Evening Clothes
1927   Rolled Stockings
1927   Now We're in the Air
1927   The City Gone Wild
1928   Blaue Jungen - blonde Mädchen oder In jedem Hafen eine Braut (A Girl in Every Port)
1928   Beggars of Life
1929   Die Büchse der Pandora
1929   The Canary Murder Case
1929   Tagebuch einer Verlorenen



Filmy dźwiękowe
1930   Miss Europa (Prix de beauté)
1931   It Pays to Advertise
1931   God's Gift to Women
1931   Windy Riley Goes Hollywood
1936   Empty Saddles
1937   When You're in Love
1937   King of Gamblers
1938   Gold in den Wolken (Overland Stage Raiders)

Filmy dokumentalne
1984 Lulu in Berlin
1998 Louise Brooks: Looking for Lulu



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Dwudziestolecie międzywojenne

Okres między zakończeniem I wojny światowej (11 listopada 1918), a wybuchem II wojny światowej (1 września 1939).



Początki okresu
W czasie dwudziestolecia powstało większość obecnie istniejących państw. Pierwsze lata okresu upłynęły na sporach (często zbrojnych) o wytyczenie granic. 28 czerwca 1919 podpisano traktat wersalski, który oficjalnie zakończył I wojnę światową. Na Niemcy nałożono kary za wywołanie wojny, m.in. niemiecka armia została zredukowana, zabroniono jej posiadania niektórych rodzajów broni, zdemilitaryzowano niektóre regiony jak Nadrenia. Dla zapobieżenia wybuchowi kolejnej wojny powołano organizację międzynarodową, jaką była Liga Narodów, której zakres działań był mocno ograniczony z powodu małych kompetencji.

Rosja: W 1917 roku w czasie rewolucji październikowej w Rosji obalono powstały kilka miesięcy wcześniej Rząd Tymczasowy. Władzę przejęli bolszewicy, z Włodzimierzem Leninem na czele. Na czele kraju stanęła Rada Komisarzy Ludowych, której przewodniczył Włodzimierz Lenin, Lew Trocki został komisarzem do spraw zagranicznych, natomiast za sprawy narodowościowe odpowiedzialny został Józef Stalin. Na przełomie listopada i grudnia 1917 roku bolszewicy zarządzili wybory do rosyjskiej Konstytuanty, ale uzyskali w tym parlamencie tylko 175 miejsc na 707. Konstytuanta zebrała się tylko raz, 18 (5) stycznia 1918.

Republika Weimarska: Jeszcze przed podpisaniem kapitulacji Cesarstwo Niemieckie upadło. Kanclerz Maksymilian Badeński ogłosił abdykację cesarza w dniu 9 listopada. Po buntach marynarzy kilońskich (które zapoczątkowały rewolucję) oraz próbie przejęcia władzy przez Związek Spartakusa założony przez Różę Luksemburg i Karla Liebknechtasocjaldemokraci ogłosili powstanie republiki. Powołano rząd tymczasowy, na czele którego stanął Friedrich Ebert. Jeszcze w końcu grudnia 1918 roku powstała Komunistyczna Partia Niemiec, a rewolucja została krwawo stłumiona. 31.07.1919 roku w Weimarze parlament uchwalił konstytucję, zwaną konstytucją weimarską. 1.04.1920 roku powstało NSDAP(Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza). Od 1921 roku kierował nią Adolf Hitler.



Rozwój
W 1926 roku Józef Piłsudski dokonał zamachu, w którym obalił rząd prezydenta Stanisława Wojciechowskiego i premiera Wincentego Witosa. Wspomnieni politycy sami zrezygnowali ze stanowisk, w celu uniknięcia wojny domowej. Wspomniane wydarzenie zyskało nazwę przewrotu majowego, gdyż odbywało się w dniach 12 - 15 maja 1926 roku.
W większości krajów odchodzono od demokracji w kierunku rządów "silnej ręki" – autorytaryzmu.

Schyłek dwudziestolecia
W 1933 roku wybory w Niemczech wygrał Adolf Hitler i jego partia NSDAP, Hitler rozpoczął budowę totalitarnej III Rzeszy, zyskując poparcie Niemców hasłami o konieczności "rewanżu" za klęskę I wojny.

12 marca 1938 Adolf Hitler zaanektował Austrię, następnie zaś dokonał rozbioru Czechosłowacji. Niemcy rozpoczęły militaryzację i przygotowania do wojny, które zachodnie państwa usiłowały ignorować, by uniknąć konfliktu.

17 lipca 1936 wybuchła wojna domowa w Hiszpanii, którą państwa takie jak Niemcy czy ZSRR traktowały jako poligon doświadczalny nowej broni.

Kultura
Dynamicznie rozwijało się kino, do którego w latach 20. wprowadzono dźwięk, a w 30. kolor. Pojawiły się pierwsze gwiazdy kinowe, np. Charlie Chaplin. Zaczęły powstawać pierwsze gatunki filmowe (horror, western). Swoją działalność rozpoczynał Walt Disney. Rozpoczęła się masowa produkcja filmów w Hollywood.

Nauka i technika
Edwin Hubble – odkrył, że im dalej znajdują się galaktyki od Ziemi, tym szybciej oddalają się od niej. Wykazał więc, że wszechświat jest większy niż dotychczas sądzono oraz że
nieustannie się rozszerza.

James Chadwick – odkrył neutron prowadząc badania nad budową atomu oraz zjawisko rozszczepienia jądra atomowego. Było to jedno z najważniejszych odkryć w dziedzinie fizyki jądrowej.

Enrico Fermi – otrzymał Nagrodę Nobla za prace doświadczalne nad sztuczną promieniotwórczością. Jest twórcą pierwszego reaktora jądrowego, uruchomionego w USA w 1942 r. oraz współtwórcą pierwszej bomby atomowej.

Alexander Fleming – odkrył penicylinę, potwierdzając tym samym słuszność maksymy swego idola, francuskiego chemika Ludwika Pasteura.

Taśmowy sposób produkcji – polega na rozdzieleniu całego procesu produkcyjnego na proste czynności. Są one wykonywane kolejno w miarę przesuwania się wytwarzanego przedmiotu na taśmie produkcyjnej.

Gospodarka
W latach 1929-1933 w gospodarce światowej trwał wielki kryzys ekonomiczny, powodując spadek produkcji i masowe bezrobocie. W związku z tą sytuacją w roku 1932 prezydent Stanów Zjednoczonych Franklin Delano Roosevelt zapoczątkował politykę gospodarczą nazwaną nowym ładem (New Deal). W celu naprawy kryzysu rozpoczęto wielkie roboty publiczne. Również rządy państw europejskich prowadziły politykę interwencjonizmu.




Źródło: Wikipedia: http://pl.wikipedia.org/wiki/Dwudziestolecie_międzywojenne

Rady i porady (1)










Z. P. z Warszawy
Włosy jasne są bardzo trudne do utrzymania w ładnym kolorze, gdyż niekorzystnie wpływa na nie wilgoć, tłuszcz i kurz. Łupierz jest chorobą ciężką. Należy ją leczyć odpowiednio. Pierwszym zabiegiem jest mycie głowy, tak, aby skóra była zupełnie czysta (nie tłusta), a włosy suche.  Ponieważ zimą częste mycie nie jest wskazane, gdyż łatwo o przeziębienie, a więc i wypadanie włosów, radzimy czyścić, na sucho proszkiem korzenia irysowego (fiołkowego), znanego w handlu, p. n. "Puder Florentine". Pudrem tym natrzepuje się dobrze głowę i włosy na noc, z rana wyczesuje się szczotką. Żadnych zachwalanych  balsamów radzimy nie używać.
Świat Kobiecy, Nr 1, rok 1925










Kompot z kasztanów
Funt włoskich maronów ugotować nawpół tak, aby przy obieraniu się nie kruszyły. Obrać ostrym nożykiem z obu łup, wrzucić na bardzo lekki syrop, dodać pół laseczki wanilji, którą potem odrzycić i gotować tak długo, aż syrop zgęstnieje.
Świat Kobiecy, Nr 1, rok 1925



Gruszki na jarzynę
Mniej słodkie, twardsze gatunki gruszek można używać na jarzyny. Obrać gruszki, poprzekrawać na połówki, obgotować w wodzie czystej, lub z dodatkiem niewielkiej ilości cukru. Gdy pieczeń wołowa, barania, lub wieprzowa kończy się piec w piecu lub dusić w rondlu, włożyć do sosu gruszki i dusić je wraz z mięsem, polewając sosem od mięsa przez kwadrans czy dwadzieścia minut. Stanowią one smaczną jarzynę, dla osób lubiących rozmaitość w potrawach.
Bluszcz,  Nr 38, 18 września 1926




Django Reinhardt

Jean "Django" Reinhardt (ur. 23 stycznia 1910 w Liberchies, Belgia, zm. 16 maja 1953, Fontainebleau, Francja) – belgijski gitarzysta pochodzenia romskiego.




Życiorys

Początkowo grał na skrzypcach by potem zamienić je na banjo-gitarę oraz gitarę.

W 1928 doszło do pożaru wozu cygańskiego, w którym mieszkał wraz z pierwszą żoną, Bellą. Jej zajęciem było robienie sztucznych kwiatów z celuloidu i papieru. Z powodu obecności łatwopalnych materiałów nietrudno było o przypadkowe rozniecenie pożaru. Django odniósł wtedy rozległe oparzenia pierwszego i drugiego stopnia. Stracił władzę w czwartym i piątym palcu lewej ręki oraz nodze, którą lekarze chcieli amputować. Uważali także, że Django już nigdy nie będzie mógł grać na gitarze. Przed upływem roku był w stanie chodzić o lasce.

Django Reinhardt zapoczątkował nurt w muzyce jazz-owej zwany Gypsy jazz (inne nazwy to gypsy swing i hot club jazz) który cieszył się popularnością głównie w Europie Zachodniej.

Aby przezwyciężyć swoje kalectwo i dalej grać na gitarze wypracował unikatową technikę gry, co początkowo odbierano jako sztuczkę młodego gitarzysty. Odtąd grał swoje solówki tylko przy pomocy dwóch zdrowych palców, pomagając sobie częściowo sparaliżowanymi palcami przy graniu akordów.

Międzynarodową popularność przyniosły mu nagrania z założonym przez siebie Quintette Du Hot Club De France. Zespół zakończył działalność po wybuchu II Wojny Światowej.

Do najbardziej popularnych utworów artysty zalicza się "Belleville", "Nuages", "Swing 42" i "Minor Swing".








Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Django_Reinhardt